خورشید من کجایی سرد است خانه من

نمی دونم از کجا؟ از کی؟ از چی؟ و چرا اصلا بنویسم؟

تا که می خوام بنویسم چیزی مثِ رویاهای خیس و باطل جلو چشمام میاد و همه ی چیزایی که دلم می خواد بنویسم رو از ذهنم خارج می کنه.

تازه یادم میاد چرا ، چند بار دوستام وقتی ازم خواستن چیزی بگم و جایی بنویسن واسه یادگاری بهشون گفتم چیزی ندارم که بگم ! یکی دوتاشون هم همین جمله رو نوشتن ! معنیش خیلی واضحه وقتی هیچی نداشته باشی بگی ... یعنی هیچی نداری بگی ... هیچی ...

وقتی آینده و هدف و دلخوشی رو تو هیچی نمی بینم ... خب .. معلومه که هیچی ندارم بگم .

پس بهتره که هیچی ننویسم ... آخه هیچی ندارم که بگم ...

...

وقتي نگاهِ خسته ام

منتظرِ به راهت٬

وقتي دلِ شكسته ام

مملو عِطرِ يادت٬

وقتي دستاي سردم

خاليِ از وجودت٬

وقتي سيلابِ اشكم

شده قاصدِ فصلِ خزونت٬

وقتي فريادِ سكوتم

ميپيچه توي معبدِ متروكِ حياتت٬

وقتي كه حتي جاده

شده دلتنگه عبورت٬

ميشه باورم كه رفتي

                                            "زمين شده خالي از حضورت..."

پرسيد: به خاطر کي زنده هستي؟ با اينکه دوست داشتم باتمام وجود

داد بزنم  به خاطر تو ، بهش گفتم: به خاطرهيچکس ...

پرسيد پس به خاطر چي زنده هستي؟ با اينکه دلم داد مي کشيد  

به خاطر تو ، با يه بغض غمگين بهش گفتم: به خاطرهيچکس  ...

ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟

در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود  گفت:به خاطرکسي که به خاطرهيچ زندست...

چه ارزوهایی داشتم............
ولی چی شد......

دوستت دارم خیلی زیاد..........

من ایستاده  کنار الم در مسجدی در اتن

از خدای مهربان میخوام در همه کارهام موفق باشم

اتش عشقو ببین .....